Exit Facebook

Het is 2 januari 2022 en met een druk op de knop hef ik mijn account bij Facebook en Instagram op. Het voelt als een spannende rigoreuze actie, want er verschijnt een melding dat ik daarmee al mijn gegevens, posts, contacten, historie en messages definitief wis. Ik word er nerveus van. Het voelt ook als een onsympathieke eenzijdige actie, aangezien ik hiermee van mijn kant uit allerlei lijntjes met "vrienden" afkap. Ik neem niet meer deel aan het wederzijds uitwisselen van informatie, althans, niet meer via deze media. "Social media" is opzich een prima benaming, zolang het voor het originele doel gebruikt wordt: mensen over de gehele wereld verbinden en groeien door het delen van informatie. Mijn ervaring met FB is anders. Maar dat daar gelaten.

 

De trigger om deze stap nú te maken is de voorgenomen bouw van een mega data centrum in Zeewolde. De besluitvorming, door een gemeenteraad, is ronduit belachelijk te noemen. De frustratie die ik voel, is vergelijkbaar met als bij het voornemen van Shell, een aantal jaren geleden, om op de Noordpool te gaan boren. Destijds voor mij doorslaggevend om van deze zakelijk interessante klant afscheid te nemen. De onuitwisbare gevolgen voor landschap, landbouwgrond, natuur, klimaat, het voelt verre van goed. Zeker heel slecht als ik me realiseer dat dit onderdeel uitmaakt van mijn persoonlijke footprint. Een footprint die ik juist wens te verkleinen.

 

Maar dat is het niet alleen. Het sluit aan bij de behoefte om meer tijd aan voor mij zinniger zaken te besteden dan het swipen op FB of Instagram. Want wat is die verleiding groot! De hoeveelheid, diversiteit (van heel interessant tot volkomen onzin) en versnippering van informatie, naast de leuke contacten, begon mij tegen te staan. En dan die iritante reclames in de rechterkolom! Maar goed, dat "social swipen" gaat nu niet meer zo gemakkelijk, aangezien ik de apps  van mijn devices heb verwijderd en over 30 dagen mijn account definitief verwijdert wordt.  

 

Dit jaar dus gestart met een ècht goed voornemen de uitdaging om mensen niet swipend tegen te ontmoeten, maar in real life. Ze op te gaan opzoeken, ervaringen, foto's, gebeurtenissen en echte emoties (geen emoji's) met elkaar te delen. Vrienden, buurtgenoten, familieleden, relaties, voedselbospioniers, wormenhotelhouders, koudwaterzwemmers, kunstenaars, natuurfotografen. Maar ook David Pagan Butler (de man die mij voorzag van de handleiding 'DIY organic pool') niet vanaf mijn bank, maar in Engeland op te zoeken. In principe zou dat moeten lukken, zou ik denken, gezien de tijd die ik tot een paar dagen terug swipend en typend op social media doorbracht. We gaan het zien.

 

 

 

 

 

 

 

Maar hoe dan wel?

 

LinkedIn lijkt me een prima zakelijk medium, waar ik vanwege mijn eerdere bedrijf beschik over een account met een flink gezond en warm netwerk. 

 

Deze eigen website als communicatieplatform; als onderdeel hiervan een beeldenpagina waarop ik mensen kan blijven inspireren met hetgeen ik tegenkom.

 

Signal; vrienden van me attendeerde me op Signal als alternatief voor WhatsApp

Een gebruiksvriendelijk alternatief, waarvoor je dan wel je contacten moet vragen om dit ook te gaan gebruiken, om contact te kunnen houden. Beelden delen, groepen vormen en zelfs beeldbellen is met deze app mogelijk. Het is wel belangrijk de overstap zorgvuldig te maken.

 

Wat is het verschil dan?

Een reactie die ik ontving was: " voor je webside, LinkedIn en Signal heb je toch ook servers nodig?" Terecht, want uiteraard heeft ieder online medium  enige vorm van een datacentrum nodig. Laat ik zeggen dat het voor mij de spreekwoordelijke druppel teveel in de emmer van FB is, die al goed gevuld was met een hardnekkige, arrogante houding ten aanzien van privacy, ethiek en niet wenselijke algoritmische beïnvloeding van klanten. Dan prefereer ik symathiekere en socialere media om online te kunnen communiceren en zaken te doen.